Αποχαιρετισμός του Θεόφιλου Ρόζενμπεργκ. Πάμε γι άλλα….

2
Ρόζενμπεργκ. Κλείνοντας μία ακαδημαϊκή πορεία τριανταπέντε χρόνων και μία παρουσία σαρανταενός χρόνων στην Πρώτη Χειρουργική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών θέλω να αποχαιρετίσω τους φίλους και συνεργάτες , τους φοιτητές και τους νοσηλευτές που στήριξαν σε όλα αυτά τα χρόνια την δουλειά μου…
Τις ώρες τούτες η σκέψη γυρίζει στα παλιά, στους πρώτους μας δασκάλους που κράτησαν το χέρι μας στα πρώτα χειρουργεία και μας οδήγησαν στα μυστικά της τέχνης αλλά και στις αρχές της δεοντολογίας.
Οι αναμνήσεις φέρνουν πίσω τις μορφές του Παναγιώτη Χρυσοσπάθη, του Νίκου Καμπάνη, του Βασίλη Γολεμάτη, του Παναγιώτη Μπάλα, του Θόδωρου Σεγδίτσα του Τζίμη Αντωνόπουλου, του Μπάμπη Μπαλαρουτσου, του Αντρέα Τσέτη και του Αγη Σουμίλα και αργότερα του Charles Dubost, του Claude d’Alaines, του Alain Carpentier, του Jean Noel Fabiani,του Alain Deloche, και των φίλων JeanYves Debrux, Tran viet Tu, Dante Picarelli και τόσων άλλων …
Την ίδια την χειρουργική την υπηρέτησα με ένα μάτι κριτικής πρωτοπορίας . Υιοθέτησα κάθε πρόοδο που είχε σαν στόχο την γρήγορη αποκατάσταση της υγείας και την ελαχιστοποίηση του πόνου και της ταλαιπωρίας του ασθενή. Με ικανοποίηση θυμάμαι ότι πρωτοστάτησα στην εισαγωγή της λαπαροσκοπικής χειρουργικής στη χώρα μας στην δεκαετία του ‘80 και υπήρξα σταθερά υποστηρικτής της λεγόμενης “fast track” χειρουργικής. Ασφαλώς θαυμάζω τις μεγάλες επεμβάσεις και τιμώ τους συναδέλφους που βρίσκονται στην πρωτοπορία της σύγχρονης χειρουργικής του καρκίνου αλλά επέλεξα συνειδητά την χειρουργική της ήσσονος βλάβης με χειροπιαστά και μετρήσιμα αποτελέσματα ίασης.
Η ευγνωμοσύνη μου μου είναι πριν απ’ όλα για τους ασθενείς μου σε όλα τα πέρατα της γης από τη Δραπετσώνα και το Πέραμα στη Σρι Λάνκα και στο Κουρδισταν, από τους θαλάμους του “Λαϊκού” στα πρόχειρα νοσοκομεία της Αιτής , της Καμπούλ και του Μογκαντίσου που στα μάτια τους καθρεφτίστηκαν τόσα χρόνια οι κόποι και οι αγωνίες μας , οι αμφιβολίες και η απελπισία μας…
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους εκατοντάδες φοιτητές μου. Στα μάτια τους βλέπω τους συνεχιστές του έργου και τους θεματοφύλακες των αρχών και των κανόνων της άσκησης της Ιατρικής με συμπόνια και κατανόηση για το δράμα του αρρώστου. Το απαρχαιωμένο και άκαμπτο σύστημα της ιατρικής εκπαίδευσης δεν μου επέτρεψε να τους πλησιάσω πάντα όπως θα έπρεπε και να μοιραστώ μαζί τους τις αγωνίες και τα όνειρά τους. Είμαι όμως ικανοποιημένος γιατί μπόρεσα μέσα από τα προγράμματα ανταλλαγών που για πολλά χρόνια συντόνισα, να ανοίξω τους ορίζοντες και να δώσω σε περισσότερους από πεντακόσιους νέους συναδέλφους την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με τα μεγάλα ιατρικά κέντρα και πανεπιστήμια της Ευρώπης…
XEIROYRGOI
Τα τελευταία δέκα χρόνια αφιέρωσα τις ακαδημαϊκές μου προσπάθειές στην οργάνωση μεταπτυχιακών σπουδών στον τομέα της «Παγκόσμιας Υγείας». Η εμπειρία μου από την άσκηση της ιατρικής με ελάχιστα μέσα στις πιο δύσκολες περιοχές με έπεισε ότι χρειάζεται και στη χώρα μας ένας αριθμός εξειδικευμένων στελεχών στην διαχείριση των μεγάλων κρίσεων στην υγεία . Η εξέλιξη των πραγμάτων και στην ίδια μας τη χώρα επιβεβαίωσε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο την επιλογή μου αυτή και σήμερα με καμάρι βλέπουμε δεκάδες απόφοιτους του Μεταπτυχιακού μας προγράμματος να στελεχώνουν τις υπηρεσίες αρωγής στους πρόσφυγες αλλά και σε μεγάλους διεθνείς οργανισμούς ανθρωπιστικής βοήθειας.
Πρόκειται αναμφίβολα για μία πρωτοποριακή προσέγγιση αυτής της “άλλης” ιατρικής , της ιατρικής των ευπαθών ομάδων πληθυσμού , της λεγόμενης «ιατρικής του δρόμου» που για πολλά χρόνια παρέμενε στο περιθώριο της επίσημης ιατρικής εκπαίδευσης. Και από τη θέση ατή θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συνεργάτες που στήριξαν και στηρίζουν την ακαδημαϊκή αυτή πρωτοβουλία…
Καθώς ξεκινάει μια νέα περίοδος δράσης την υπηρεσία της Δημόσιας Υγείας γεμάτη από νέες προκλήσεις και στόχους πιστεύω ότι με την βοήθεια όλων όσων «βάζουν πλάτη» στην κοινή αυτή προσπάθεια, θα μπορέσω να προσφέρω και στον χώρο αυτό τις καλύτερες υπηρεσίες μου ενταγμένες σε ένα ξεκάθαρο πολιτικό όραμα που οδήγησε πάντα τις επιλογές μου. Το μέλλον θα δείξει…
Θα ήταν λειψή η ανασκόπηση αυτή χωρίς να αναφερθώ στα αγαπημένα πρόσωπα που στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια την δράση μου και μοιράστηκαν τις αγωνίες και τα όνειρά μου. Στη Βάσω τη γιατρό και σύντροφο, στην Άννα μας που δικαίωσε την πατρική μας αγάπη και στα υπέροχα εγγονάκια μας που είναι οι φάροι και οι μελλοντικές μας αναφορές , στους πολύτιμους και σταθερούς φίλους όλων αυτών των χρόνων: στον Πάνο, στην αξέχαστη Μαριλένα, στον Τασούλη και στη Λένα, την Τάνια και τον Δημήτρη,την Κυρία Μάρω και τον Γιώργο, τον Κώστα ,την Αθηνά, την Νέλλη, τη Μόνα, τον Νίκο, την Μαριλένα ,τον Μάρκο, και σε τόσους άλλους που δεν χωράνε σ αυτό το κείμενο αλλά μένουν πάντα στην καρδιά μου.
Αθήνα 30 Αυγούστου 2016
Share.

2 Σχόλια

  1. Το αποχαιρετιστήριο κείμενο είναι ελλιπές. Ο συγγραφές δεν αναφέρεται στην άοκνη, αριστερή, κομματική του δράση μέσα στο Πανεπιστήμιο, την πολυετή του προσπάθεια άλωσης των πανεπιστημιακών εδρών από ομοϊδεάτες του, την αφιλοκερδή, προπαγανδιστική, διχαστική αρωγή του αποκλειστικά προς τους αριστερούς φοιτητές και την άψογη συνεργασία του επί αριστερού περιεχομένου δράσεων με τον Παύλο Πολάκη, ο οποίος του το ξεπλήρωσε διορίζοντάς τον πρόεδρο του ΚΕΕΛΠΝΟ. Άξιος ο μισθός του.

  2. Παπασταυρόπουλος Σταύρος on

    Λίγο σε γνώρισα, πολύ σε εκτίμησα. Απο καρδιάς εύχομαι να απολαύσεις μς ηρεμία και ευλογία Θεού ότι επιλέξεις στη συνέχεια….

Leave A Reply